Nieuws

Ga terug

Auditie ervaring Dansvakopleiding groepen VII en VIII

De kinderen van de Dansvakopleiding groepen VII en VIII hebben donderdag 19 december 2019 weer kunnen meemaken, hoe het is om een auditie te moeten doen voor een jury in een studio. Wij danken deze leerlingen voor hun inzet en hopen dat zij er, ondanks hun nervositeit, toch van hebben kunnen genieten en er hopelijk ook van hebben kunnen leren.

De balletles werd gegeven door Joanne Zimmerman en de jury, bestaande uit John McFall, Roslyn Anderson en Pascale Neveu-Eyk, beoordeelden de kinderen namens het Cultuurfonds. Daarbij werd vooral gelet op presentatie, artisticiteit, techniek, motivatie en passie.
Dit jaar werd er gekozen om drie aanmoedigingsprijzen van €1000,- uit te delen. Deze beurzen zijn bedoeld om een opleiding, cursus/workshop in Nederland of het buitenland te kunnen volgen. Wij willen namens het Cultuurfonds de prijswinnaars, Soleil de Jager, Floortje Steen en Jelle-Johannes Hendrix hartelijk feliciteren. Jullie hebben deze beursprijs zeer verdiend. We horen graag wat de uiteindelijke keuze gaat worden en waar jullie reis naartoe zal gaan.




Projectweek BK in De Besturing

Maandag 11 maart tot en met vrijdag 15 maart 2019,

Van maandag 11 maart tot en met vrijdag 15 maart vond de jaarlijkse gezamenlijke projectweek voor alle BK-leerlingen met 24 leerlingen sterk in De Besturing plaats, alweer voor het vierde jaar op rij. In De Besturing hebben 40 kunstenaars en ontwerpers hun atelier en vijf daarvan hebben onze leerlingen meegenomen in hun dagelijkse praktijk. Zij hebben bijzondere opdrachten voor hen gemaakt en begeleid en hen een kijkje in de keuken gegeven van het professionele veld waar je in terecht kan komen na een studie aan de Kunstacademie. De leerlingen hebben ervaren wat het is om in de praktijk een maker te zijn. De kunstenaars die elk een groepje leerlingen de gehele week hebben begeleid waren Harold de Bree, Katerina Konarovska, Martin Gabriel, Suzanne Koops en Daniël van Dijck.

Meer over De Besturing en deze kunstenaars is te vinden op:
Facebook
Harold de Bree
Katerina Konarovska
Martin Gabriel
Suzanne Koops
Daniel van Dijck

Deze projectweek werd afgesloten met een tentoonstelling waar iedereen welkom was op vrijdag 15 maart om 17:00 uur. Elke leerling heeft mondeling zijn gemaakte werk gepresenteerd en onder luid applaus werden de begeleidende kunstenaars bedankt en de projectweek feestelijk afgesloten.



Bovenop de berg

We zitten allemaal rond de tafel, goed vegetarisch eten ligt voor ons. Ik ken de helft van het gezelschap niet - nog niet. Overmorgen avond staan we samen op een podium. Ik denk dat ik nu pas, na alle voorbereidingen, begin te beseffen hoe bijzonder dat is: muziek maken met leerlingen van een andere school, de taalbarrière doorbreken, vrienden worden, samen door Zwitserland reizen, samen muziek maken. We lachen aan tafel, het is voorzichtig aftasten. En dan - na een rondleiding door het conservatorium van Wintertur - moeten we gaan. We gaan met de bus, de tram, de trein. Op weg naar de ambassade voor ons eerste concert. Daar spelen we apart van elkaar, wij leerlingen stellen ons muzikaal aan elkaar voor. Die avond in de ambassade klappen de mensen voor ons allemaal, als een geheel. We slaan zelfs armen om elkaar heen. De volgende dag reizen we verder naar Scuol. Daar is de Piz Amalia, daar is het hart van het muziekfestival. Een dag lang repeteren we intensief, de groep komt steeds dichter tot elkaar. Als we de volgende dag in een pittoresk kerkje bovenop de berg proberen het ensemble in de ruimte te passen, zegt een van ons ineens: “Dit is best wel gaaf.” We kijken elkaar aan, lachen dan, en beamen het allemaal. We repeteren verder, verbeteren ons werk en geven meer concerten. Met een heel klein busje rijden we over een heel klein paadje naar de Casa Mengelberg. We kijken naar de dierenhuiden, de oude partituren, de ornamenten en het hout van het balkon. Daar kleden we ons om. In concertkleding schrijden we door het gras heen, op weg naar de bovenkant van de berg waar de kapel staat. De zon schijnt, de wolken drijven wit en zacht over ons heen. We passen met het octet net in het kapelletje, het weinige publiek zit bijna bij ons op schoot. En toch is er iets, iets bijzonders. Een voorrecht om hier te mogen spelen. We staan buiten te wachten tot we op mogen, dansen met de muziek mee die binnen klinkt. We spelen vol overgave, dapper ondanks de geringe repetitietijd. Als het publiek de Mengelbergkapel uitloopt is iedereen even stil. We kijken elkaar aan en zeggen dan tegen elkaar dat we het goed gedaan hebben. We eten samen en bereiden ons voor op het volgende concert, de kunstgalerij, het hotel. Totdat we afscheid moeten nemen. Maar niet voor goed. De Zwitserse leerlingen komen naar Nederland, waar we in de Paleiskerk te Den Haag nog een keer de krachten bundelen. We lachen veel, repeteren veel, leren veel. Na afloop staan we in een kring.
Tot snel, zeggen we, dankjewel Muziekfestival Piz Amalia.

Machteld Koopmans

  

Verslag Laura Soeters (17 jaar)

Ik voelde me vereerd dat ik na mijn auditie werd uitgenodigd om van 25 juni tot 4 juli 2017, deel te nemen aan de cursus VANCOUVER SYMPHONY ORCHESTRAL INSTITUTE in Whistler. Met the Whistler Institute Orchestra (WIO), een gelegenheidsorkest bestaande uit jonge musici van over de hele wereld, onder leiding van Maestro Bramwell Tovey speelden we de zesde symfonie van Mahler en Capriccio Espanol van Rimsky Korsakov. Daarnaast deden we aan kamermuziek en heb ik tweemaal een vioolles van Nicholas Wright en één een masterclass van Jason Ho gekregen.

We begonnen iedere dag met een paar uur orkest- en sectierepetities, daarna kamermuziek en privélessen en ’s avonds masterclasses en recitals. De sectierepetities werden geleid door de concertmeester van het VSO, Nicholas Wright, en de aanvoerder van de tweede violen van het VSO, Jason Ho. Tijdens deze repetities heb ik geleerd hoe je in korte tijd, we hadden tenslotte maar 9 dagen tot het eerste concert, een mooie groepsklank krijgt en hoe je zo’n groot werk van 1,5 uur zelf moet instuderen.

Ik werk dingen graag tot in details uit maar door het gebrek aan tijd moest goed bedenken welke passages ik absoluut móest studeren en hoe ik dat zo effectief mogelijk kon doen. Wat ik heel prettig vond aan de manier waarop de sectierepetities werden geleid was dat we het tempo namen van de zwakste violisten maar dat niemand werd beschuldigd van een slechte voorbereiding of ongemotiveerd zijn. Alle violisten waren individueel zeer goed maar sommige hadden meer tijd gehad om de lastige loopjes te studeren dan andere. Dat werd opgelost door de loopjes een aantal keer te spelen met de hele sectie en vervolgens in twee- of viertallen. Niet bij de eerste repetitie natuurlijk maar wel, aangekondigd, bij de laatste drie. Zo stond niemand voor schut maar zou dat wel gebeuren als je tijdens de cursus niet zou blijven studeren op Mahler.

Meneer Tovey vertelde op een gegeven moment heel lang over de Alpen en de koeien met koeienbellen die daar rondlopen. Niet omdat we niks beters te doen hadden, maar omdat je dat terug hoort in de symfonie. Blijkbaar waren die geluiden belangrijk voor Mahler, en dus zijn die geluiden belangrijk voor de musici. Ook het Alma-thema (Alma Mahler was de vrouw van Gustav Mahler) was een belangrijk gespreksonderwerp tijdens de repetities omdat dat thema op heel veel verschillende manieren terugkomt in het stuk. De masterclass van Jason Ho was echt een unieke ervaring. Ik was ontzettend zenuwachting omdat ik de andere violisten, dus mijn publiek, echt heel goed vond en ik was bang dat ze mij niet van ‘hun niveau’ zouden vinden. Ik speelde het vioolconcert van Barber en was na afloop niet heel blij met hoe ik had gespeeld. Voordat Jason mij tips gaf, vroeg hij het publiek om op- en aanmerkingen te geven. En deze waren stuk voor stuk, tegen mijn verwachting in, positief. Na de feedback moest ik nogmaals de eerste bladzijde spelen en het ging al tien keer beter zonder dat meneer Ho ook maar iets had verteld, ik was gewoon heel blij met het commentaar en durfde de tweede keer er vol voor te gaan. Daarna gaf hij mij nog wat tips om soepeler te kunnen strijken en meer klank uit mijn viool te halen. Ik voelde me door deze les een stuk zelfverzekerder.

Met het Whistler Institute Orchestra hebben we twee concerten gegeven: één in the Olympic Plaza en één in het Chan Centre for the Performing Arts. Het eerste (buiten)concert ging iets minder goed dan verwacht door de harde wind die het omslaan van de blaadjes en de dynamiekverschillen moeilijker maakten. Het tweede concert ging, daarentegen, heel goed. Het orkest speelde op zijn toppen van zijn kunnen en je zag dat de musici oprecht plezier hadden in het samenspelen. Al het harde werken loonde. En gelukkig konden mijn ouders en vrienden thuis meegenieten door de live-stream!

Het eindigt misschien een beetje cliché, maar ik zou graag de Maestro willen quoten: “People will jugde you (in a negative way) everywhere. Just make sure that you won’t be one of them, believe in yourself.” Op het moment zelf vond ik deze uitspraak niet heel bijzonder maar toen ik een paar dagen later in het vliegtuig zat, bedacht ik mij dat hij gelijk heeft. De meningen van anderen maken mijn spel niet beter of slechter dan het is, maar wanneer ik zelf niet meer geloof in wat ik kan en misschien zou kunnen bereiken, zal ik geen positieve drive meer hebben om te studeren en het beste uit mijzelf te halen, en dát zal een musicus nooit ten goede komen.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de kans heb gekregen om deel te nemen aan deze cursus en een geweldig ervaring op te doen!

Laura Soeters

     

Verslag deelname Elias Boersma aan Valencia Endanza 2017, 17 t/m 29 juli 2017

Op 26 april 2016 ontving ik de aanmoedigingsprijs van het Cultuurfonds van de School voor jong Talent. In juli 2017 heb ik deze prijs “verzilverd”en ben ik naar Valencia gegaan, om mee te doen met de cursus Classico III van Valencia Endanza. Mijn docent Esther Protzman had mij op deze cursus gewezen. Ik ben op 15 juli vertrokken naar Valencia, en op 31 juli teruggekomen in Amsterdam. De cursus vond plaats in Valencia, van 17 t/m 29 juli. Als afsluiting was er op 29 juli een galavoorstelling.

Mijn docenten tijdens de cursus waren:
Modern: Claudia Philips (Dresden-Frankfurt Dance Company). Zij heeft ons getraind in het repertoire van William Forsythe, bewerkt door Jacopo Godani.
Ballet: Raimondo Rebeck (Dortmund, directeur dansgezelschap Dortmund). Gaf balletles, iedere ochtend. Ook repertoire van hemzelf.
Stanislav Belyaevsky (St. Petersburg, balletmeester Kirov Ballet Acadamy): Gaf balletles aan de groep jongens.
Pas de Deux: Nicola Tranah (Londen, Royal Ballet School) Met haar hebben we de wals uit het Zwanenmeer ingestudeerd.

De hoogtepunten tijdens deze twee weken waren voor mij:
• Het instuderen van het werk van Forsythe. Dit was voor mij een hele andere, aparte dansstijl dan wat ik op het KC tot op dit moment heb geleerd. Het heeft me geleerd mijn lichaam op een andere manier te gebruiken, en daagde me ook uit om werkelijk op iedere beweging te letten, en nog meer dan anders heel minutieus te werk te gaan. Het heeft me ook nog meer bewust gemaakt van iedere spier in mijn hele lijf. Ik heb absoluut mijn grenzen verlegd op het gebied van het moderne repertoire.
• De balletlessen van Stanislav Belyaevsky, vanwege zijn inspirerende manier van lesgeven, en goede feedback.
• De galavoorstelling op zaterdag 29 juli. Ik was voor alle onderdelen gecast. Klassiek en modern, en het repertoire van Forsythe.

Het was heel leuk en inspirerend om met een internationale groep studenten samen te werken in de lessen, en toe te werken naar het afsluitende gala. Er waren studenten uit België, Spanje, Finland, Berlijn, Italië, Thailand en Nederland.

Verder was het geweldig om in Valencia te zijn: een erg mooie stad. Een van mijn medestudenten in het HBO komt uit Valencia, en hij heeft me een en ander van de stad laten zien.

Verantwoording van de uitgaven:
Cursus: €325,00
Vlucht: €392,58
Bagage: €46,35
AirBNB: €284,00
Lunchkaart Valencia Endanza: €90,00
Internationale reisverzekering: €18,00
Openbaar Vervoer in Valencia: €20,00

Totaal: €1175,93
Beurs: €1250,00
Restant: €74,07 (heb ik besteed aan kosten voor ontbijt en avondeten)

Zonder deze beurs was deze cursus voor mij niet haalbaar geweest, en ik ben dan ook erg blij dat ik deze kans heb gekregen.

Elias Boersma


Een cultureel fonds

Er is een boek en een website om je wegwijs te maken in allemaal fondsen met een goed doel. Voor de kunsten zijn er natuurlijk speciale fondsen. Helpt dat? Krijg je dan automatisch je geld toegestuurd? Nee, natuurlijk niet. Het indienen van een aanvraag is namelijk echt ingewikkeld. Bij orkesten, theaters en musea zijn er zelfs gespecialiseerde mensen voor in dienst genomen. En de kans dat je geld krijgt blijft gewoon klein. Het kan best zijn dat je hoog scoort op de artistieke ladder, maar sorry hoor, het fonds heeft niet genoeg geld en daarom …. Daarom moeten kunstbedrijven woekeren met hun talenten om de weg niet kwijt te raken. De School voor Jong Talent maakt net als andere kunstinstellingen gebruik van bekende fondsen. Ook bedrijven, heel in het bijzonder Siemens, en particulieren zijn onze School welgezind. Dat komt bijvoorbeeld óók omdat er steeds weer initiatieven worden genomen voor projecten. De leerlingen verrassen dan iedereen met hun spel. Zo kreeg de School een nog betere naam. Nu is er ergens een heel stil fonds dat soms wat geld kan uitzetten. Een fonds dat nooit aan de weg timmert, geen dure adviseurs in dienst heeft maar eenvoudig zelf op zoek gaat naar wat zij voor de kunst belangrijk vinden. Dat fonds hoorde van de School voor Jong Talent. Het contact werd gelegd. Hoe gaat het er bij die school eigenlijk aan toe? Dat hebben op een mooie voorjaarsavond Jan van Bilsen, Anthony Zielhorst en Abe van der Werff in een provincieplaatsje aan dat Fonds uitgelegd. We kregen een warm onthaal. Werkelijke belangstelling voor muziek, dans en beeldende kunst en dan vooral voor de jonge mensen die hun leven in en voor de kunst willen inrichten. Het gesprek duurde een paar uur. Als vrienden namen we afscheid, overigens zonder te weten waar de aanvraag op uit zou komen. Het Fonds nam de tijd om er zorgvuldig over na te denken. De uitkomst werd een complete verrassing. De School Jong Talent krijgt dit jaar 20.000 euro, ja, en dat maar liefst tien jaar lang!

Zulke gulle gevers tref je eigenlijk nooit. Iedereen zal nu willen weten hoe dat fonds heet, waar het te vinden is en welke voorwaarden men hanteert. De eerste vraag is makkelijk te beantwoorden: Fonds Strand Links. Daarna houdt het op. Geen publiek adres, niets. Waar slaat die naam Strand Links dan op? Ook dat houdt het Fonds voor zichzelf. Het fondsbestuur is al eens bij een optreden van onze jonge talenten op het Conservatorium geweest en onlangs bezocht men de KABK. Echte vrienden-in-de-kunst.

Abe van der Werff


“HET CULTUURFONDS VAN DE SCHOOL VOOR JONG TALENT IS ALTIJD BEHULPZAAM GEWEEST VOOR MIJN KINDEREN”

Een kort interview met de heer David Wijnhamer. Twee kinderen van de heer Wijnhamer, Patrick (piano) en Bernadette (viool) hebben de School voor Jong Talent doorlopen en werken verder aan de ontwikkeling van hun muzikale talenten. Drummado (viool) zit in de vijfde klas van het VWO.

1. Hoe hebt u de contacten met de SvJT ervaren?
Het contact met de SvJT heb ik als zeer prettig ervaren. De school past zich goed aan de benodigdheden en wensen van haar leerlingen en beschouwt daarmee elke leerling als een uniek individu.

2. Hoe hebt u de contacten met het Cultuurfonds ervaren?
Het Cultuurfonds is altijd behulpzaam geweest voor mijn kinderen. Zonder de steun van het Cultuurfonds was de studie van mijn kinderen zeer lastig te realiseren geweest. Dat het Cultuurfonds een belangrijke rol speelt in de ontplooiing van het talent van mijn kinderen is niet te ontkennen. Mijn dank is uiteraard groot.

3. Uw kinderen Patrick, Bernadette en Drummado hebben de SvJT doorlopen of bezoeken nu nog de SvJT. Was het een plezierige en nuttige opleiding voor hen ? Worden hun talenten voldoende benut?
Dat het een plezierige opleiding is, is vrij duidelijk. Muziek staat centraal in het leven van alle muziekleerlingen van de SvJT en dat vinden mijn kinderen uitermate prettig. Ik denk dat het milieu van de school ideaal is voor aanstaande musici. Dat het talent van mijn kinderen goed is ontwikkeld door de school, is al een resultaat waar je trots op kan zijn. Ook hecht de school veel waarde aan podiumervaring. De leerlingen moeten hun talent niet alleen binnen de studeerkamers gebruiken maar ook op het podium. De school organiseert daarom veel projecten voor de leerlingen in diverse vormen.

4. Wat, hoopt u ,zal de toekomst voor uw kinderen brengen?
Ik hoop, dat mijn kinderen later alles kunnen gebruiken van wat de school hun nu aanbiedt. Mijn kinderen hebben veel uren gestopt in de muziek, omdat het hun passie is. Ik ben ervan overtuigd, dat wat ze op de SvJT hebben geleerd, ze in de toekomst op veel manieren kunnen gebruiken, als muzikant en als persoon.

Hans Wijnbeek, voorzitter Cultuurfonds van de school voor Jong Talent


Cultuurfonds

Het Cultuurfonds School voor Jong Talent onderhoudt graag contacten met jonge studenten die aan de school zijn verbonden of naar een vervolgopleiding gaan.

Kwam hun talent tot volle ontplooiing? Weten zij hun eigen artistieke weg te vinden? Hoe kijken ze zelf naar hun opleiding? Hoe belangrijk was voor hun het contact met het Cultuurfonds? Een gesprek met Robin van der Haak die zich bekwaamt in het brede gebied van de beeldende kunst.

In een zeer Haagse bodega aan het Lange Voorhout zitten we de eerste minuut nog wat onwennig tegenover elkaar. Robin van der Haak, 18 jaar, studeert op het moment van het interview – juni 2016 - nog aan de School voor Jong Talent voor beeldende kunst en ik ben bestuurslid van het Cultuurfonds SJT en viermaal ouder dan Robin. Na die eerste minuut spraken we volkomen openhartig met elkaar. Hoeveel kan iemand van 18 al hebben meegemaakt? In het geval van Robin best veel. Hij werkt nu vier dagen per week, inclusief de zaterdag, aan zijn studie en dat doet hij al sinds 2011. Dat was eerst een grote sprong: een klein ventje uit Pijnacker in zo’n groot Haags academiegebouw. Daar ging ook wel wat aan vooraf. Hij was als kind altijd al bezig met kunst. Hij schiep zijn eigen, besloten wereldje in een situatie die thuis soms ongemakkelijk kon zijn. Het werk voor school kwam er dan al gauw bekaaid af. Welke kant moest zijn leven toch opgaan? In die zoektocht sprak hij graag met zijn tante die kunstenares is. Dat werd zijn geluk. Die tante gaf echt aandacht aan de sluimerende mogelijkheden van haar neefje. Zij is een bekende kunstenares die altijd keihard werkt aan verschillende vormen van expressie, van het traditionele schilderen op doek tot en met het werken op papier, textiel en keramiek, tekstschrijven, heeft veel tentoonstellingen en gaat graag naar theater, vooral naar de opera. En die tante is Christie van der Haak, docente aan de KABK.

Robin moest zweten bij zijn auditie voor de School Jong Talent. Hij had een grote stapel van zijn kunstwerken meegenomen. Zanne Zwart sprak de verlossende woorden: Ik hoef die berg paperassen van jou niet nog verder te onderzoeken, je bent toegelaten! Het zal ook wel hebben geholpen, denkt Robin nu, dat hij iedere vrijdag trouw naar de kidsclub was gegaan om in opdracht te werken aan uiteenlopende vormen van kunst. Vanaf toen nam zijn leven een meer vaste vorm aan, maar het was ook ploeteren. Je maakt lange dagen, studeren en aan de kunst werken (schoolvakken tot 14.30 uur, dan beeldende kunst tot 17.30 uur), een baantje erbij en alleen zondag vrij. Je moet gewoon wat extra geld verdienen om materialen te kopen, niks feestjes…. Hij herinnert zich hoe in zijn eerste jaar 30 leerlingen bij de School werden aangenomen; 15 voor dans, 10 voor muziek en 5 voor beeldende kunst waarvan hij nu de enig overgeblevene is. Eind juli deed hij Staatsexamen. Niet tevreden met alleen het werk voor de School Jong Talent schreef Robin zich ook in voor grote manifestaties. Dan scoorde hij echt wel goed! Hij speelt graag toneel en zag kans op de planken te staan van Theater Hofplein in Rotterdam. Ook ging hij opnieuw ontwerpen maken voor kleding, iets waarmee hij op de basisschool al was begonnen. Studenten van de afdeling Textiel en Mode brachten hem wat fijne kneepjes van het vak bij. Hij kon lange uren doorbrengen achter de naaimachine soms op de textiel werkplaats maar vooral thuis, in zijn zogenaamde vrije tijd. Bij de landelijke finale van de ‘Kunstbende’ voor jong creatief talent kreeg hij in 2015 de tweede prijs, een jaar later zelfs de eerste prijs. De prijs was een workshop te volgen bij SKVR in Rotterdam (‘het grootste cursuscentrum in Nederland’) voor fotografie. Er ging een wereld voor hem open. Een total experience noemt hij dit nu want het ging om samenwerking van verschillende disciplines. Dit verklaart misschien waarom hij nu zo breed geïnteresseerd is geraakt in de kunsten. Hij wil zich gaan bekwamen in het voeren van regie. Hij wil films maken en scripts schrijven, sterker nog, hij maakte al een film (kijk op YouTube) en schreef een gedicht waaruit die korte film is ontstaan:

"Een manier om je gelaten te voelen
is door je te laten meevoeren door
de ruis van de onwaarschijnlijke stilte
binnen in jou
waarvan alleen jijzelf
een monotone toon uit kunt verstaan."


Robin slaagde met een vakkenpakket van in totaal 10 vakken (inclusief 4 extra vakken) met een gemiddelde van 7. Daarom kan hij nu doorstromen naar de Havo van de School voor Jong Talent. Met het Havo-diploma kan hij toelating gaan doen bij een filmacademie. In deze twee jaar krijgt hij meer ervaring met film. Tijd genoeg om er achter te komen of regie fictie hem het beste ligt, of …. toch liever documentair?

Abe van der Werff